Hazılayan:Ozan EMREN

Parfümcüler bir kokuyu bestelemeye kalktıklarında içinden seçim yapabilecekleri temini mümkün yaklaşık 3000 kadar ham bileşen mevcuttur.Bu işlem hakkında konuştuklarında parfümcüler, bir parfümün tüm esansını meydana getiren değişik etkenleri tarif etmek için üst, orta ve baz notalar kavramını kullanırlar.

19.yy.da, Fransız parfümcüsü Septimus Piesse, parfüm için müzikal ölçeğe uyumlu bir sınıflama sistemi hazırladı.Parfümleri, her notanın genel bir gama sahip olduğu makamlar olarak tarif etti.Aslında Piesse, koku oktavlarını müzikal bestelerle kıyasladı.Bugün hala kullanılan Piesse sınıflama sisteminde her koku ölçek üzerindeki değişik müzikal notaya tekabül eder.Eğer bir parfüm, doğru olarak formüle edilebilirse cilde uygulanmasından kurumasına kadar, kokunun son senfonisi doğru akortlar içinde devam edecektir.

1923 ‘te W.A.Poucher adında bir parfümcü, bir kokulu bileşenin buharlaşma oranı üzerine temellendirdiği bir sınıflama yöntemini yayınladığında Piesse’nin çalışmasına katkıda bulunmuş oldu.Tümü 1 ile 100’e kadar temellendirilen yapıda, Poucher üst notaları 1’den 15’e kadar belirlemiştir,  çünkü üst notalar çok çabuk buharlaşırlar.Örneğin mandalina 2, kişniş 3 ve Hindistan cevizi kabuğu ise 11’dir.Orta notalar 16’dan 69’a kadar sınflanmışlardır ve mercanköşk 18, karanfil tomurcuğu 22 ve fulya özü ile ylang ylang 24 olarak hesaplanmıştır.En uzun süren baz notalı kokular ise 70’ten 100’e kadar sınıflanmışlardır ve kasnı ile kaymak otu reçineleri 90, anjelika 94’ü içerir ve pek çok sabitleyiciler 100’de sınıflanmışlardır.En yüksek sınıflamaya sahip olanlar, bu en uzun sürenler ve en yavaş buharlaşanlar anlamına da gelen, günlük, benzoin, paçuli, sandal ağacı, meşe yosunu, tonka fasulyesi, ve Kabe samanını içerir.Poucher’in sınıflama sistemi 1991’de güncelleştirilmiştir ve hala parfümcüler tarafından bir koku bestelenirken kılavuz olarak kullanılmaktadır.